Historia sygnetów — od starożytnego Egiptu do XXI wieku

Egipt — 2000 p.n.e.

Najstarsze zachowane sygnety pieczętne to pierścienie skarabeuszowe faraonów. Skarabeusz obracał się wokół osi — jedna strona nosiła symbol religijny (skarabeusz jako symbol odrodzenia), druga hieroglify identyfikujące właściciela.

Grecja i Rzym

W Rzymie sygnet był atrybutem stanu — ekwitów (rycerzy) i patrycjuszy. Cyceron opisuje kradzież sygnetu jako poważne przestępstwo (kradzież tożsamości prawnej). Cezar nosił sygnet z portretem Wenus (jego mitycznej przodkini).

Średniowiecze — narodziny heraldyki

Od XII wieku heraldyka europejska usystematyzowała herby rodzinne. Sygnet stał się fizycznym atrybutem szlachectwa. W Polsce od XIV wieku — pierwsze zachowane polskie sygnety szlacheckie z herbów Odrowąż, Śreniawa, Jastrzębiec.

Renesans — art of engraving

Włoscy jubilerzy XVI wieku (Cellini, Ghirlandaio) rozwinęli techniki grawerunku w metalu do artyzmu. Sygnet stał się nie tylko funkcjonalny, ale też ozdobny.

XIX wiek — utrata funkcji prawnej

Wprowadzenie podpisów pisemnych i systemu notarialnego wyparło pieczęcie z obrotu prawnego. Sygnet stał się symbolicznym, nie prawnym atrybutem. Ale zyskał na znaczeniu emocjonalnym.

XX wiek — wojny i emigracja

Dwie wojny światowe rozproszyły wiele rodowych sygnetów — zakopywano je, chowano w schowkach, tracono. Emigracja polska po 1945 wywiozła część do USA, Brazylii, Australii. Wiele sygnetów wróciło do potomków dopiero po 1989 roku.

XXI wiek — renesans

W erze cyfrowej, gdy wszystko jest ulotne, sygnet zyskuje na wartości jako coś fizycznego, dziedziczonego, spójnego z tożsamością. Nosi go współczesna arystokracja (British Royal Family), ale także CEO Doliny Krzemowej, sportowcy, artyści. Sygnet stał się elementem osobistej ceremonii.